Αρχική σελίδα / Εορτές -Εκδηλώσεις -Επέτειοι / Μάχη του Συντάγματος Χωροφυλακής ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ - Εκδηλώσεις / Μακρυγιάννη 72η Επέτειος / 72η επέτειος της Μάχης του Μακρυγιάννη 4-12-2016
72η επέτειος της Μάχης του Μακρυγιάννη 4-12-2016
Η 72η επέτειος της Μάχης του Μακρυγιάννη, εορτάσθηκε και φέτος πανηγυρικά, στις 4 Δεκεμβρίου 2016, πλησίον του χώρου του ιστορικού κτιριακού συγκροτήματος, σε εκδήλωση που οργάνωσε και πάλι ο Σύνδεσμος Αποστράτων Αστυνομικών Αθηνών. Η προσέλευση του κόσμου υπήρξε αθρόα και μάλιστα ανθρώπων νεαρότερων ηλικιών, ξεπερνώντας κάθε προηγούμενη τα παρελθόντα χρόνια.Εκατοντάδες προσκυνητές παρέστησαν και φέτος στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου Μακρυγιάννη, κατακλύζοντας κυριολεκτικά τον χώρο, κατά το ετήσιο μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως των ψυχών των Πεσόντων υπέρ Πίστεως και Πατρίδος, στη Μάχη των Αθηνών τον Δεκέμβριο του 1944, χοροστατούντος του εφημερίου του Ναού πατέρα Ιωάννη. Μετά την επιμνημόσυνη δέηση ακολούθησαν ομιλίες του προέδρου του Δ.Σ. του Συνδέσμου Αστυνομικών Αθηνών (Σ.ΑΠ.ΑΣ.Α.) αντιστρατήγου ε.α. κ. Χρήστου Κονταρίδη :
Πατέρα Ιωάννη ,
κυρίες και κύριοι.
Αποφάσισα να μην γράψω μία κοινότυπη ομιλία , αλλά ως ιστορικός , να αναφερθώ αφενός στα γεγονότα που οδήγησαν στα Δεκεμβριανά και αφετέρου στην καθ’ αυτή Μάχη του Συντάγματος Χωροφυλακής Μακρυγιάννη , για να μάθουν την ιστορία οι νεότεροι , που με χαρά βλέπω , ότι είναι πολλοί εδώ..
Όπως έλεγε ο Γεώργιος Σεφέρης: Ο άνθρωπος πλάστηκε για να θυμάται. Σβήνοντας ένα κομμάτι από το παρελθόν , σβήνει κανείς και ένα κομμάτι από το μέλλον και είναι θλιβερή η ζωή , σαν ακατοίκητο σπίτι..
Η σημερινή συγκέντρωση έχει ένα σκοπό: Να φωνάξουμε προς όλες τις κατευθύνσεις , πως δεν είμαστε αγνώμονες και επιλήσμονες. Απευθυνόμενοι προς τους ήρωες του Στρατού και της Χωροφυλακής , που έπεσαν ένδοξα κατά την περίοδο εκείνη , να τους διαβεβαιώσουμε ότι η θυσία τους δεν απέβη επί ματαίω.
Αλλοίμονο σε εκείνους , που φοβούνται να περιγράψουν τα αληθινά γεγονότα , που διστάζουν να αναφέρουν τα πραγματικά , ή που κρύβονται για να μην ακούσουν και δεν παρευρίσκονται για να μην εκτεθούν..
Αλλά ας αναλύσουμε τα ιστορικά γεγονότα..
Προς το τέλος του πολέμου , το ΕΑΜ κυριαρχούσε σε μεγάλα τμήματα της χώρας.
Ο τότε Βρετανός πρωθυπουργός Ουίλσον Τσώρτσιλ φοβόταν , ότι μετά τον πόλεμο , τα Βαλκάνια θα κυριαρχούντο από τους κομμουνιστές , περιεχόμενα στην Σοβιετική σφαίρα επιρροής. Πίστευε , μάλιστα , ότι μία σύγκρουση μεταξύ Βρετανίας και Σοβιετικής Ένωσης , δεν ήταν απίθανη , εξ αιτίας της Σοβιετικής πολιτικής στην Ιταλία , Γιουγκοσλαβία και Ελλάδα. Τότε εκπονήθηκε το σχέδιο Manna για την αποβίβαση Βρετανικών δυνάμεων στην Ελλάδα , οι οποίες θα βοηθούσαν τις Ελληνικές εθνικές δυνάμεις , εμποδίζοντας την βίαιη κατάληψη της εξουσίας από τι αντάρτικες ομάδες του ΕΛΑΣ και την καθίδρυση κομμουνιστικής κυβέρνησης. Η πρόθεση αυτή του ΕΛΑΣ είχε διαφανεί από διάφορες εγκληματικές του ενέργειες , με φρικαλεότατη , τη σφαγή του Μελιγαλά στις 15 Σεπτεμβρίου 1944.
Στις 26 Σεπτεμβρίου 1944 , άρχισε η Γερμανική αποχώρηση από την Ελλάδα. Την ίδια ημέρα υπογράφηκε η Συμφωνία της Καζέρτας , όπου , ενόψει της απελευθέρωσης , το ΕΑΜ συμφώνησε να τεθεί ο ΕΛΑΣ , μαζί με όλα τα αντάρτικα Σώματα υπό την διοίκηση του Βρετανού στρατηγού Σκόμπυ. Λίγες ημέρες μετά , στις 9 Οκτωβρίου , επικυρώθηκε στη Μόσχα η Συμφωνία των ποσοστών , όπου ο Στάλιν συμφώνησε ότι η Βρετανία θα έχει τον πρώτο λόγο στην Ελλάδα.
Ενώ συνεχίζετο η Γερμανική υποχώρηση από τα Ελληνικά εδάφη , στις 7 Οκτωβρίου του 1944 άρχισε η αποβίβαση βρετανικών στρατευμάτων στην Πελοπόννησο. Στις 12 Οκτωβρίου οι γερμανικές δυνάμεις εγκατέλειψαν την Αθήνα και δύο ημέρες μετά βρετανικές δυνάμεις εισήλθαν στην πρωτεύουσα.
Στις 18 Οκτωβρίου εισήλθε στην Αθήνα η νόμιμη ελληνική κυβέρνηση υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου , σε ατμόσφαιρα εθνικού ενθουσιασμού. Στην κυβέρνηση αυτή ( που ορκίσθηκε 5 ημέρες μετά) , μετείχαν από τις τάξεις του ΕΑΜ έξι υπουργοί , εκ των οποίων ο Πορφυρογένης ως υπουργός Εργασίας και ο Ζεύγος ως υπουργός Γεωργίας ήτα στελέχη του Κ.Κ.Ε.
Η πανηγυρική ατμόσφαιρα της απελευθέρωσης δεν μπορούσε να αποκρύψει τα μεγάλα προβλήματα που παρέμεναν: Η χώρα είχε ερημωθεί και ο λαός πεινούσε. Η κατάσταση ήταν χαώδης. Η κυβέρνηση Παπανδρέου είχε εγκατασταθεί στην Αθήνα , ενώ ο ΕΛΑΣ κυριαρχούσε στο μεγαλύτερο μέρος της χώρας. Το Κ.Κ.Ε. ,αγνοώντας τη Συμφωνία των Ποσοστών , ήλπιζε , ότι τα Σοβιετικά στρατεύματα είχαν σταματήσει μόνο για λίγο στο Βουλγαρικό έδαφος και ότι σύντομα θα εισέβαλαν στην Ελλάδα. Η ηγεσία του ΕΑΜ , ελλιπώς πληροφορημένη , δεν είχε αντιληφθεί , αφενός ότι οι διεθνείς ισορροπίες δεν το ευνοούσαν και αφετέρου ότι ο Τσώρτσιλ προετοίμαζε το έδαφος για σύγκρουση με το ΕΑΜ , καθώς δεν πίστευε ότι μπορούσε να υπάρξει συμβιβαστική λύση.
Τον Οκτώβριο του 1944 , εμφανίστηκε το ζήτημα της διάρθρωσης των στρατιωτικών δυνάμεων στην μεταπολεμική Ελλάδα. Οι αστικές πολιτικές δυνάμεις επεδίωκαν την αποστράτευση του ΕΛΑΣ και τη συγκρότηση Εθνικού Στρατού , με κύριο κορμό του τις Ελληνικές Δυνάμεις της Μέσης Ανατολής και κυρίως την 3η Ορεινή Ταξιαρχία , η οποία έφτασε την Αθήνα στις 9 Νοεμβρίου. Λίγες ημέρες πριν , στις 5 Νοεμβρίου , ο Γεώργιος Παπανδρέου είχε δηλώσει ότι ο ΕΛΑΣ και ο ΕΔΕΣ επρόκειτο να αποστρατευθούν ως τις 10 Δεκεμβρίου. Η άφιξη της 3ης Ορεινής Ταξιαρχίας ανέτρεψε την ισορροπία δυνάμεων , αφού η συγκεκριμένη Μονάδα δεν είχε συμπεριληφθεί στην συμφωνία για διάλυση των ενόπλων τμημάτων. Η Μονάδα αυτή δεν ήταν ένα αντάρτικο Σώμα , αλλά ήταν μία πλήρως αξιόμαχη και εκπαιδευμένη Μονάδα , εξοπλισμένη όπως και κάθε άλλη του Βρετανικού Στρατού και επανδρωμένη από Έλληνες εθνικόφρονες. Το ΕΑΜ , ποτέ δεν θα δεχόταν τη διάλυση του ΕΛΑΣ , χωρίς να υπάρξει πρόβλεψη για την τύχη αυτής της Ταξιαρχίας.
Η απόφαση του Κ.Κ.Ε. να προχωρήσει σε ένοπλη σύγκρουση , με σκοπό να καταλάβει βιαίως την εξουσία στην Ελλάδα , ελήφθη στις 20 Νοεμβρίου του 1944 , πολύ νωρίτερα , πριν ναυαγήσουν οι διαπραγματεύσεις με τον Παπανδρέου στις 28 Νοεμβρίου , πολλώ δε μάλλον στις 3 Δεκεμβρίου , όπως επιστεύετο πρόσφατα.
Εδώ πρέπει να σημειωθεί , ότι από τις αρχές του 1944 , το ΕΑΜ είχε σχηματίσει σημαντική ένοπλη δύναμη στην Αθήνα , ουσιαστικά ανεξάρτητη από το Γενικό Αρχηγείο του ΕΛΑΣ. Αυτή η δύναμη το Α’ Σώμα Στρατού του ΕΛΑΣ , δεν είχε πολλές ομοιότητες με τα αντίστοιχα τμήματα των βουνών. Οι αντάρτες πόλεων , κυκλοφορούσαν με πολιτικά , εργαζόμενοι την ημέρα και πολλοί διέθεταν πλαστές ταυτότητες , κατοικώντας σε περιφερειακές συνοικίες της ευρύτερης περιφέρειας της πρωτεύουσας Καισαριανή , Κοκκινιά , Γούβα , Γκύζη , Περιστέρι κ.α.. Το αξίωμα του ΕΛΑΣ όποιος δεν είναι μαζί μας , είναι εναντίον μας και συνεπώς πρέπει να εξοντωθεί , δεν άφηνε περιθώριο σε άλλους έλληνες πατριώτες να αναπτύξουν ένοπλη δράση , εκτός αυτού. βλέπε : Συνταγματάρχης Ψαρρός και πολλοί άλλοι.
Στις 30 Νοεμβρίου , ανασυστάθηκε η Κεντρική Επιτροπή του ΕΛΑΣ , με έδρα τη Μονή Κλειστών στη Χασιά Αττικής. Ήταν η τελευταία ένδειξη ότι το Κ.Κ.Ε. προετοιμαζόταν για ένοπλη σύγκρουση. Με τη νέα της μορφή απαρτίζονταν από τρείς μόνο ανθρώπους: Τον Σιάντο και τους πρώην Στρατηγούς Μάντακα και Χατζημιχάλη. Σε αυτή την επιτροπή θα υπάκουε από τώρα το Γενικό Στρατηγείο του ΕΛΑΣ Σαράφης και Βελουχιώτης και όχι στον Σκόμπυ , όπως είχε συμφωνηθεί στην Καζέρτα.
Την 1η Δεκεμβρίου του 1944 , συνεδρίασε η κυβέρνηση , με την αποχή των 6 εαμικών υπουργών της , όπου διέταξε την παράδοση της Εθνικής Πολιτοφυλακής του ΕΛΑΣ , στην Εθνοφυλακή της Κυβέρνησης. Φυσικά , η απάντηση του ΕΛΑΣ υπήρξε αρνητική. Μάλιστα , ως επίδειξη δύναμής του το ΕΑΜ ανακοίνωσε ότι θα διοργάνωνε μεγάλο συλλαλητήριο στην Πλατεία Συντάγματος , στις 3 Δεμεμβρίου.
Παρά την απαγόρευση από την κυβέρνηση , το συλλαλητήριο πραγματοποιήθηκε και υπήρξε αιματηρό , αφού οι διαδηλωτές δέχθηκαν πυρά. Αποτέλεσμα ήταν να σκοτωθούν 30 περίπου άτομα και να τραυματισθούν άλλα. Κατά μία εκδοχή , τα αιματηρά επεισόδια ξεκίνησαν όταν μία ομάδα εκ των διαδηλωτών προσπάθησαν να εισέλθουν βιαίως στο κτίριο όπου στεγάζονταν η Αστυνομική Διεύθυνση Αθηνών. Σίγουρα ορισμένοι εξ αυτών ήταν ένοπλοι. Το ποιός άνοιξε πρώτος πυρ δεν είναι για όλους ξεκάθαρο.
Το μόνο ξεκάθαρο είναι , ότι οι νεκροί διαδηλωτές ήταν το καλύτερο δώρο για το Κ.Κ.Ε. , προκειμένου να προχωρήσει στο σχέδιό του , που ήταν η βίαιη κατάληψη της εξουσίας και η μετατροπή της Ελλάδας σε μία χώρα σταλινικού σοβιετικού τύπου. Ο τότε Αρχηγός της Αστυνομίας Πόλεων , Έβερτ , είχε δηλώσει: Δεν υπήρχε σκιά αμφιβολίας , ότι εάν εσυνεχίζετο η ανεκτική στάσις των οργάνων της τάξεως , θα υπήρχε άμεσος κίνδυνος καταλήψεως των νευραλγικών σημείων της πρωτευούσης , τα οποία ευρίσκοντο εις απόστασιν ολίγων μέτρων το εν από το άλλο Αστυνομική Διεύθυνσις , Υπουργείο Εξωτερικών , Υπουργείο Στρατιωτικών , Παλαιά Ανάκτορα.
Αυτό ήταν και το σχέδιο του Κ.Κ.Ε. Ο φόνος ενός Αρχιφύλακα κατά τη προσπάθεια εισόδου διαδηλωτών στην Αστυνομική Διεύθυνση , έδειχνε πως πολλοί εκ των διαδηλωτών , μόνο άοπλοι δεν ήταν. ʼλλοι μιλούν για μία καλοστημένη προβοκάτσια , η οποία είχε σκοπό να βάλει τη χώρα σε περιπέτεια. ʼλλες μαρτυρίες λένε , ότι οι συγκρούσεις άρχισαν όταν ομάδα διαδηλωτών επετέθησαν με χρήση πυροβόλων όπλων και χειροβομβίδας , κατά ισχυρών αστυνομικών δυνάμεων που φρουρούσαν την πρωθυπουργική κατοικία στην Λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας , αριθμός 6. Η μεγάλη σύγκρουση , είχε αρχίσει..
Ο ΕΛΑΣ ξεκίνησε τις μάχες , με το Α’ Σώμα στρατού του , που αποτελείτο περίπου από 6.300 μαχητές. Στη συνέχεια ενισχύθηκε με διάφορες Μονάδες , φτάνοντας περίπου στους 17.800 μαχητές. Οι ελασίτες , εκτός από φορητό οπλισμό διέθεταν και βαρύτερο , όπως πολυβόλα , όλμους και αντιαρματικά πυροβόλα. Από ελληνικής πλευράς συμμετείχαν: οι 2.500 περίπου άνδρες της 3ης Ορεινής Ταξιαρχίας ,αλλά χωρίς βαρύ οπλισμό , 3.000 περίπου άνδρες της Χωροφυλακής , 3.600 της Αστυνομίας Πόλεων , 500 του πολεμικού Ναυτικού , σημαντικές Βρετανικές Δυνάμεις και άλλοι Εθνικοί σχηματισμοί ποικίλης προέλευσης. Ο Ιερός Λόχος κατά την περίοδο των Δεκεμβριανών δεν βρισκόταν στην Αθήνα , αλλά τα Τμήματά του βρισκόταν σε νησιά του Αιγαίου για την εξουδετέρωση γερμανικών θυλάκων αντίστασης.
Στις 4 Δεκεμβρίου , κατά τη διάρκεια δευτέρου συλλαλητηρίου στο Κέντρο των Αθηνών , έγινε επίθεση αναρχοσυμμοριτικών δυνάμεων κατά Ομάδων της Οργάνωσης Χ , του Γεωργίου Γρίβα , στο Θησείο. Η υπεροχή των ελασιτών ήταν συντριπτική αριθμητική και σε οπλισμό. Μετά από έναν επικό αγώνα των αμυνομένων , το Αρχηγείο της Χ τελικά κατελήφθη. Ταυτοχρόνως , ξεκίνησαν λυσσώδεις επιχειρήσεις κατάληψης των Αστυνομικών Τμημάτων Αθήνας και Πειραιά , που είχαν ως αποτέλεσμα ομαδικές σφαγές μετά από ειδεχθή βασανιστήρια των υπερασπιστών τους , όπου οι συμμορίτες κατάφεραν να επικρατήσουν.
Την επόμενη ημέρα , 5 Δεκεμβρίου , το σύνολο σχεδόν των Αστυνομικών Τμημάτων είχε περιέλθει στα χέρια των δυνάμεων του ΕΛΑΣ , με τελευταία να εξουδετερώνονται τα 8ο και 22ο Αστυνομικά Τμήματα , το 2ο στην Πλάκα , το 1ο στη Λέκκα , το 3ο στη Βαλαωρίτου και το 4ο στη Σωκράτους. Κατόπιν ξεκίνησαν επιθέσεις κατά της Γενικής Ασφάλειας στην οδό Πατησίων και κτιρίων στις οποίες στεγάζονταν υπηρεσίες της Χωροφυλακής.
Οι μάχες στην Αθήνα συνεχίζονταν αδιαλείπτως. Στις 6 Δεκεμβρίου , ολόκληρη σχεδόν η πρωτεύουσα βρισκόταν στα χέρια του ΕΛΑΣ. Ελεύθερο είχε μείνει μόνο το κέντρο των Αθηνών , οριζόμενο από το κτιριακό συγκρότημα του Συντάγματος Χωροφυλακής Μακρυγιάννη , το Ζάππειο ραδιοφωνικός σταθμός , τα Παλαιά Ανάκτορα , τον Εθνικό Κήπο , την πλατεία Ρηγίλλης , το ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετάνια και την πλατεία Ομονοίας. Η άμυνα αυτής της περιοχής , βασίζονταν σε δύο σημεία:
αφ’ ενός στη Σχολή Χωροφυλακής στον οδό Μεσογείων και στο συγκρότημα Στρατώνων στο Γουδί και αφ’ ετέρου στο Σύνταγμα Χωροφυλακής Μακρυγιάννη.
Το πρωί της ημέρας αυτής , πραγματοποιήθηκε σφοδρή επίθεση αναρχοσυμμοριτών στο κτίριο του Φρουραρχείου , στην οδό Πιττακού και Θαλού , στο οποίο είχαν καταφύγει 200 αξιωματικοί χωρίς σοβαρό οπλισμό. Ενισχυόμενοι , όμως , από άνδρες της Ομάδος Χ και του ΕΔΕΣ , ύστερα από πολύωρο αγώνα κατόρθωσαν να απωθήσουν τους ελασίτες.
Όμως , δεν είναι δυνατόν να περιγραφούν και να αναλυθούν σε τόσο λίγο χρόνο , ανάλογες περιπτώσεις αγώνων άμυνας γεμάτων με πείσμα και ηρωισμό , που σημειώθηκαν ταυτόχρονα σε όλη την πρωτεύουσα. Ενδεικτικά μόνο σημειώνουμε τις Μάχες: στο Τμήμα Μεταγωγών Χωροφυλακής , στην Ανωτάτη Διοίκηση Στερεάς Ελλάδος και στις Σχολές Χωροφυλακής στο Γουδί , για να αναφερθούμε τώρα στο έπος του Μακρυγιάννη:
Η Μάχη του Μακρυγιάννη , θεωρείται ως το κομβικό σημείο των Δεκεμβριανών. Τόσο από ουσιαστικής πλευράς για την εξέλιξη στην σύγκρουση , όσο και από ηθικής , η σύγκρουση αυτή αναγορεύθηκε δικαίως , ως το σύμβολο της αντίστασης των Εθνικών Δυνάμεων κατά των κομμουνιστών.
Η δύναμη του Συντάγματος Χωροφυλακής Μακρυγιάννη , ήταν στις αρχές Δεκεμβρίου 1.100 άνδρες , αλλά 700 από αυτούς είχαν ήδη αποσπαστεί σε διάφορες θέσεις των Αθηνών. Στις 6 του Δεκέμβρη, στο Στρατόπεδο Μακρυγιάννη παρέμεναν 83 Αξιωματικοί και 429 Οπλίτες , καθώς κάποιοι Αξιωματικοί του Ελληνικού Στρατού , όπως ο Αντισυνταγματάρχης Κωστόπουλος , ο ποίος είχε καταστρώσει και το σχέδιο αμύνης του Συντάγματος. Εναντίον του Συντάγματος Μακρυγιάννη , επρόκειτο να ενεργήσουν Τμήματα του Α’ Σώματος Στρατού του ΕΛΑΣ.
Το κτιριακό συγκρότημα στο οποίο στεγάζονταν το Σύνταγμα Χωροφυλακής Αθηνών , βρισκόταν στην συνοικία Μακρυγιάννη και έφερε το όνομά του αγωνιστή της Επανάστασης του 1821 , Ιωάννη Μακρυγιάννη , καθώς εκεί βρισκόταν κάποτε το σπίτι του.
Η θέση του Συντάγματος , εθεωρείτο εξαιρετικής στρατηγικής σημασίας , διότι από εκεί υπήρχε η δυνατότητα ελέγχου στην περιοχή , από τον λόγο του Φιλοπάππου έως τον λόφο του Αρδηττού , εμποδίζοντας την κίνηση των δυνάμεων του ΕΛΑΣ οι οποίες ευρίσκονταν μεταξύ Υμηττού και Φαλήρου , προς το Κέντρο διαμέσου της Λεωφόρου Συγγρού και των οδών Καλλιρόης Αρδηττού Βασιλίσσης Σοφίας και Διονυσίου Αρεοπαγίτου , όπου έπρεπε να περάσει κάποιος υποχρεωτικά , για να προχωρήσει ως την πλατεία Συντάγματος.
Το βασικό πρόβλημα αμύνης του Συντάγματος , εντοπιζόταν στο γεγονός , ότι αυτό περιστοιχίζονταν από υψηλές πολυκατοικίες , καθώς και από οικίες που εφάπτονταν του περιβόλου του. Συνεπώς , εάν οι συμμορίτες κατελάμβαναν τις πολυκατοικίες , θα δέσποζαν του στρατοπέδου , με αποτέλεσμα να μπορούν να εκτοξεύουν πυρά ακριβείας , χειροβομβίδες και εμπρηστικές βόμβες. Επίσης , τα εφαπτόμενα κτίρια , θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως συγκεκαλυμμένες οδοί διείσδυσης στο στρατόπεδο , με την επίτευξη ανοιγμάτων στους τοίχους που εφάπτονταν της περιβόλου. Για την εξουδετέρωση αυτής της απειλής , ήταν απαραίτητη η κατοχή των σημείων αυτών , ή ο έλεγχός τους με εξωτερικά φυλάκια.
Έτσι , στη πρώτη ζώνη αμύνης , δημιουργήθηκαν 7 τέτοια φυλάκια , με υποφυλάκια , στα οποία διετέθη δύναμη Χωροφυλακής. Τα φυλάκια αυτά , χαρακτηρίσθηκαν ως φυλάκια θανάτου , καθώς ήταν αποκομμένα από το στρατόπεδο και δεν θα υπήρχε η δυνατότητα ενίσχυσης , ή απόσυρσης ανδρών. Ήταν δε τέτοια η πεποίθηση , ότι οι άνδρες αυτών των φυλακίων ήταν ουσιαστικά χαμένοι , ώστε το απόγευμα της 5ης Δεκεμβρίου , η σύζυγος του Διοικητού του 7ου φυλακίου , Μοιράρχου Κωνσταντίνου Παπακώστα , τον επισκέφτηκε διακινδυνεύοντας , για να τον αποχαιρετήσει , διαισθανόμενη τη μοίρα του συζύγου της και των ανδρών του. Πράγματι. Ο Παπακώστας , και σχεδόν όλοι οι άνδρες του , την επομένη ημέρα σκοτώθηκαν.
Η δεύτερη ζώνη αμύνης , περιελάμβανε τα κτίρια του στρατοπέδου που εφάπτοντο του περιβόλου του και είχαν παράθυρα στις γύρω οδούς. Η Τρίτη ζώνη αμύνης ή , έσχατη Ζώνη Αμύνης , περιελάμβανε το τριώροφο Διοικητήριο , στο οποίο είχε τοποθετηθεί η εφεδρεία του Συντάγματος , αποτελούμενη από 100 περίπου άνδρες.
Την νύκτα της 5 προς 6 Δεκεμβρίου , εμφανίσθηκαν οι πρώτοι ανιχνευτές του ΕΛΑΣ. Σταδιακά αναρχοσυμμοριτικές δυνάμεις προωθήθηκαν σε θέσεις γύρω από το στρατόπεδο Μακρυγιάννη. Πλησιάζοντας η ώρα της μάχης , ο Διοικητής του Συντάγματος , Συνταγματάρχης Χωροφυλακής Γεώργιος Σαμουήλ , συγκέντρωσε τους αμυνομένους , εμψυχώνοντάς τους για την αναμέτρηση που θα επακολουθούσε.
Την 05.45’ ώρα πρωινή , άρχισε η επίθεση. Θα χρειαζόταν ώρες ολόκληρες , να περιγράφαμε όλες τις στιγμές της μάχης , την ηρωική αντίσταση και αυτοθυσία των αμυνομένων , την πρώτη ημέρα της επίθεσης. Θα αναφερθούμε μόνο σε μερικά σημεία:
Οι συμμορίτες αντιλαμβάνονταν , ότι για να εκδηλωθεί με επιτυχία γενική επίθεση , κατά του κύριου κτιριακού συγκροτήματος των εγκαταστάσεων του Συντάγματος , έπρεπε να εξουδετερωθούν τα εξωτερικά φυλάκια.
Η δύναμη του 7ου φυλακίου , που είχε εγκατασταθεί σε τετραώροφη πολυκατοικία στην διασταύρωση των οδών Μακρυγιάννη και Χατζηχρήστου , υπέκυψε μετά από 6ωρη μάχη , μέχρις εσχάτων , αποκρούοντας υπέρτατες δυνάμεις με βαρύτερο οπλισμό και μόνο όταν τα πυρομαχικά των ανδρών εξαντλήθηκαν μέχρις τελευταίας σφαίρας. Στο τέλος , ομάδα αναρχοσυμμοριτών , κατάφερε να ανατινάξει την κεντρική είσοδο της πολυκατοικίας με δυναμίτη και αμέσως , μεγάλος όγκος επιτιθεμένων άρχισε να κατακλύζει την πολυκατοικία και να ανεβαίνει τις σκάλες. Μόνο τρείς Χωροφύλακες κατάφεραν να ξεφύγουν , ενώ οι λίγοι επιζώντες , υποβαλλόμενοι σε εξευτελισμούς και βασανιστήρια ,παράδοση στον ελασίτικο όχλο , βγάλσιμο ματιών , κόψιμο μύτης και αυτιών , αυτά δηλαδή που έκαναν παγίως οι κομμουνιστές τότε , σε εκατοντάδες περιπτώσεις , εκτελέσθηκαν την επομένη ημέρα.
Τα ίδια συνέβησαν στα 5ο , 6ο και 4ο φυλάκια της οδού Μητσαίων. Έως τις 5 το απόγευμα , όλα τα εξωτερικά φυλάκια της Νότιας και Δυτικής πλευράς , είχαν εξουδετερωθεί.
Ο βόρειος τομέας , αποδείχθηκε ανθεκτικότερος , όταν ο χειριστής του πολυβόλου του 3ου φυλακίου , Ανθυπασπιστής Σακελάρης , με πυρομαχικά που του προμήθευε ακατάπαυστα ο κουρέας του Συντάγματος , Λεωνίδας Κουσούρης , με κίνδυνο της ζωής του , αναχαίτισε μέχρι του τέλους τους αναρχικούς. Μία ομάδα συμμοριτών που είχε οχυρωθεί στο καταληφθέν 5ο φυλάκιο , με σκοπό να προκαλέσουν καταστροφές με μεγάλες ποσότητες βενζίνης που είχαν μεταφέρει εκεί , τυλίχθηκαν στις φλόγες και απανθρακώθηκαν από τα ίδια υλικά που μετέφεραν , μετά από πυρά πολυβόλων των υπερασπιστών του Μακρυγιάννη.
Στιγμές ηρωισμού και αυταπάρνησης , υπήρξαν αμέτρητες από τους υπερασπιστες , σε διάφορα σημεία της περιμέτρου.
Το βράδυ της πρώτης ημέρας του αγώνα , οι απώλειες του Συντάγματος ήταν 5 Αξιωματικοί και 49 Οπλίτες , ενώ οι απώλειες των συμμοριτών , κατά μία εκτίμηση , υπερέβαιναν τους 500. Οι μάχες συνεχίσθηκαν με αυξανόμενη ένταση τις επόμενες μέρες.
Στις 8 Δεκεμβρίου , οι υπερασπιστές του Μακρυγιάννη , περνώντας στην αντεπίθεση , ανακατέλαβαν μετά από αιφνιδιαστικές επιθέσεις , 2 από τα φυλάκια που είχαν καταληφθεί , συλλαμβάνοντας 50 αναρχικούς και κατάσχοντας σημαντική ποσότητα πολεμοφοδίων.
Στις 9 Δεκεμβρίου , συνεχιζομένου του βομβαρδισμού του Συντάγματος , κατέφτασαν προς ενίσχυση των συμμοριτών 500 άνδρες του 6ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ Κορίνθου. Αυτή η αντάρτικη δύναμη , παρέλασε έφιππη από τις γειτονιές της περιοχής , επιδεικνύοντας μεγάλα μαχαίρια , με τα οποία , όπως έλεγαν , θα κατέσφαζαν τους εχθρούς του λαού.
Τα ξημερώματα της 10ης Δεκεμβρίου , οι συμμορίτες εξαπέλυσαν εκατοντάδες οβίδες κατά του Συντάγματος , χρησιμοποιώντας ορειβατικά πυροβόλα και όλμους. Σε γενική επίθεση που επακολούθησε , με κύριο Σώμα εφόδου το 6ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ , έγινε προσπάθεια διείσδυσης από τα ρήγματα του μαντρότοιχου που είχαν ανοιχθεί από τις οβίδες , με ρίψη χειροβομβίδων και εμπρηστικών βομβών. Και πάλι , η σθεναρή αντίσταση των ηρωικών μαχητών του Μακρυγιάννη , υπήρξε αποτελεσματική. Εκείνη την ημέρα , στον αγώνα του Συντάγματος , συμμετείχαν και 8 βρετανικά αεροσκάφη , τα οποία προσέβαλαν θέσεις των συμμοριτών , μεταξύ του Παναθηναϊκού Σταδίου και του κολυμβητηρίου.
Οι αλλεπάλληλες επιθέσεις των εκατοντάδων συμμοριτών , που εφορμούσαν μαζικά , συνεχίσθηκαν μέχρι το βράδυ και σε κάθε απόπειρα εισβολής , ανατίναζαν σημεία του μαντρότοιχου. Τρία Βρετανικά τεθωρακισμένα που επενέβησαν , βοήθησαν στην άνιση μάχη , ενώ 15 Βρετανοί αλεξιπτωτιστές , κάτω από ισχυρή κάλυψη πυρών από τους υπερασπιστές του Μακρυγιάννη , κατάφεραν να ναρκοθετήσουν ένα μεγάλο ρήγμα του μαντρότοιχου.
Την 11η Δεκεμβρίου , οι μαζικές επιθέσει των αναρχικών , συνεχίστηκαν με την ίδια ένταση , αλλά όλες αποκρούστηκαν με άφταστο ηρωισμό και αυτοθυσία. Στις 12 Δεκεμβρίου , οι επιθέσεις ατόνησαν. Ουσιαστικά η Μάχη του Μακρυγιάννη τερματίστηκε , καθώς από την επομένη οι υπερασπιστές του Συντάγματος θα περνούσαν στην αντεπίθεση.
Στις 15 Δεκεμβρίου , τριάντα άνδρες της Χωροφυλακής του Συντάγματος , συνενώθηκαν με Βρετανικά Τμήματα και διεξήγαγαν εκκαθαριστικές επιχειρήσεις κατά μήκος της οδού Διονυσίου Αρεοπαγίτου , μέχρι το Κουκάκι. Τουλάχιστον 100 αντάρτες συνελήφθησαν , ενώ ομάδα 15 Χωροφυλάκων εκδίωξε ομάδα ελασιτών που κατείχε κτίρια κοντά στο 1ο φυλάκιο. Η αντεπίθεση συνεχίστηκε.
Στις 21 Δεκεμβρίου , οι Πατριωτικές-Εθνικές δυνάμεις και οι Βρετανοί , είχαν υπό τον έλεγχό τους σχεδόν το σύνολο της πόλης.
Κατά την επική Μάχη του Συντάγματος Χωροφυλακής Μακρυγιάννη , εφονεύθησαν:
13 Αξιωματικοί ,
1 Ανθυπασπιστής και
56 Οπλίτες.
Δεδομένου , όμως του ότι , πολλοί Αξιωματικοί και Οπλίτες του Συντάγματος , είχαν σταλεί να συνδράμουν και σε άλλα σημεία στην άμυνα της πρωτεύσας , οι συνολικές απώλειες του Συντάγματος ήταν:
13 Αξιωματικοί ,
3 Ανθυπασπιστές και
142 Οπλίτες.
Η ηγεσία του Κ.Κ.Ε. , μάταια περίμενε να εκδηλωθεί ενεργά η υποστήριξη της Σοβιετικής Ένωσης. Η άποψη του Στάλιν όταν ήδη είχαν κριθεί τα πράγματα , η οποία έγινε γνωστή μόνο στις 16 Ιανουαρίου , ήταν ότι: ήταν ένα μεγάλο λάθος των Ελλήνων συντρόφων, .αλλά η άποψη , ήρθε πολύ αργά. Είναι χαρακτηριστικό μάλιστα , ότι σε όλο αυτό το διάστημα των εχθροπραξιών , ο ραδιοφωνικός σταθμός της Μόσχας , δεν είχε αφιερώσει ούτε μία φράση για τον αγώνα των συντρόφων , ενώ , ο Σοβιετικός απεσταλμένος στην Αθήνα Συνταγματάρχης Ποπώφ , παρακολουθούσε τις εξελίξεις απρόσιτος , από το ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετάνια.
και φτάνουμε στο σήμερα.
Σήμερα: οι αριστεροί και τα φερέφωνά τους , δεν απολογούνται για τα τρομερά εγκλήματα που διέπραξαν οι ηγεσίες τους την εποχή εκείνη , αλλά αντίθετα , εξαπολύουν μία άριστα μεθοδευμένη προπαγάνδα , για να δικαιολογήσουν την αντεθνική τους δράση. Αποσιωπούν , διαστρεβλώνουν τα πραγματικά γεγονότα , παραποιούν και διαστρέφουν την ιστορία. Μιλούν για μεγαλειώδη αντίσταση κατά του φασισμού , ενώ αποκρύπτουν τα σχέδιά τους , που ήταν η ένοπλη επανάσταση και η βίαιη κατάληψη της εξουσίας.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ:
Πρώτον: Είναι βέβαιο , ότι οι μαχητές του Μακρυγιάννη και των άλλων φρουρών των Αθηνών , θυσιάσθηκαν , έχοντας πλήρη συνείδηση του μεγάλου διακυβεύματος από την εξέλιξη αυτής της σύγκρουσης. Διότι γνώριζαν καλά , ότι εάν έπεφτε η Αθήνα , η Ελλάδα με τις αξίες της και τις αρχές της και με τον αθάνατο Ελληνοχριστιανικό πολιτισμό , θα αποτελούσε παρελθόν.
Δεύτερον: Η απόδειξη , ότι το Κ.Κ.Ε. αποσκοπούσε στην κατάληψη της εξουσίας δια της βίας , υπάρχει στα απομνημονεύματα του Γιάννη Ιωαννίδη και στα επιχειρησιακά σχέδια του Θεόδωρου Μακρίδη , για την κατάληψη της Αθήνας , που εκπονήθηκαν ήδη από το 1943. Το ότι η πολύνεκρη διαδήλωση της 3ης Δεκεμβρίου , ήταν η αιτία της ,δήθεν, αυθόρμητης λαϊκής εξέγερσης , η οποία οδήγησε κατ’ αρχάς στην κατάληψη Αστυνομικών Τμημάτων και εν συνεχεία στην κλιμάκωση των εξελίξεων , αυτό , φυσικά , είναι ένας μύθος. Επρόκειτο για ένα καλοσχεδιασμένο σχέδιο του Κ.Κ.Ε. για κατάληψη της εξουσίας , που ναι μεν , τελικά , δεν πέτυχε , αλλά έβαλε την Πατρίδα μας σε μία πολυαίμακτη δοκιμασία για πέντε χρόνια , όπου οι επιπτώσεις των δεινών που συσσωρεύτηκαν , συνεχίσθηκαν για πολλές δεκαετίες.
Τέλος , η Πολιτεία , σε αναγνώριση της πολεμικής αρετής που επέδειξαν οι άνδρες του Συντάγματος Χωροφυλακής Μακρυγιάννη , στη Μάχη των Αθηνών , τους έκανε την ύψιστη τιμή , να τους εμπιστευθεί Πολεμική Σημαία , την οποία έχουν τα Συντάγματα Πεζικού του Στρατού..
Σας ευχαριστώ πολύ.
Πατέρα Ιωάννη ,
κυρίες και κύριοι.
Αποφάσισα να μην γράψω μία κοινότυπη ομιλία , αλλά ως ιστορικός , να αναφερθώ αφενός στα γεγονότα που οδήγησαν στα Δεκεμβριανά και αφετέρου στην καθ’ αυτή Μάχη του Συντάγματος Χωροφυλακής Μακρυγιάννη , για να μάθουν την ιστορία οι νεότεροι , που με χαρά βλέπω , ότι είναι πολλοί εδώ..
Όπως έλεγε ο Γεώργιος Σεφέρης: Ο άνθρωπος πλάστηκε για να θυμάται. Σβήνοντας ένα κομμάτι από το παρελθόν , σβήνει κανείς και ένα κομμάτι από το μέλλον και είναι θλιβερή η ζωή , σαν ακατοίκητο σπίτι..
Η σημερινή συγκέντρωση έχει ένα σκοπό: Να φωνάξουμε προς όλες τις κατευθύνσεις , πως δεν είμαστε αγνώμονες και επιλήσμονες. Απευθυνόμενοι προς τους ήρωες του Στρατού και της Χωροφυλακής , που έπεσαν ένδοξα κατά την περίοδο εκείνη , να τους διαβεβαιώσουμε ότι η θυσία τους δεν απέβη επί ματαίω.
Αλλοίμονο σε εκείνους , που φοβούνται να περιγράψουν τα αληθινά γεγονότα , που διστάζουν να αναφέρουν τα πραγματικά , ή που κρύβονται για να μην ακούσουν και δεν παρευρίσκονται για να μην εκτεθούν..
Αλλά ας αναλύσουμε τα ιστορικά γεγονότα..
Προς το τέλος του πολέμου , το ΕΑΜ κυριαρχούσε σε μεγάλα τμήματα της χώρας.
Ο τότε Βρετανός πρωθυπουργός Ουίλσον Τσώρτσιλ φοβόταν , ότι μετά τον πόλεμο , τα Βαλκάνια θα κυριαρχούντο από τους κομμουνιστές , περιεχόμενα στην Σοβιετική σφαίρα επιρροής. Πίστευε , μάλιστα , ότι μία σύγκρουση μεταξύ Βρετανίας και Σοβιετικής Ένωσης , δεν ήταν απίθανη , εξ αιτίας της Σοβιετικής πολιτικής στην Ιταλία , Γιουγκοσλαβία και Ελλάδα. Τότε εκπονήθηκε το σχέδιο Manna για την αποβίβαση Βρετανικών δυνάμεων στην Ελλάδα , οι οποίες θα βοηθούσαν τις Ελληνικές εθνικές δυνάμεις , εμποδίζοντας την βίαιη κατάληψη της εξουσίας από τι αντάρτικες ομάδες του ΕΛΑΣ και την καθίδρυση κομμουνιστικής κυβέρνησης. Η πρόθεση αυτή του ΕΛΑΣ είχε διαφανεί από διάφορες εγκληματικές του ενέργειες , με φρικαλεότατη , τη σφαγή του Μελιγαλά στις 15 Σεπτεμβρίου 1944.
Στις 26 Σεπτεμβρίου 1944 , άρχισε η Γερμανική αποχώρηση από την Ελλάδα. Την ίδια ημέρα υπογράφηκε η Συμφωνία της Καζέρτας , όπου , ενόψει της απελευθέρωσης , το ΕΑΜ συμφώνησε να τεθεί ο ΕΛΑΣ , μαζί με όλα τα αντάρτικα Σώματα υπό την διοίκηση του Βρετανού στρατηγού Σκόμπυ. Λίγες ημέρες μετά , στις 9 Οκτωβρίου , επικυρώθηκε στη Μόσχα η Συμφωνία των ποσοστών , όπου ο Στάλιν συμφώνησε ότι η Βρετανία θα έχει τον πρώτο λόγο στην Ελλάδα.
Ενώ συνεχίζετο η Γερμανική υποχώρηση από τα Ελληνικά εδάφη , στις 7 Οκτωβρίου του 1944 άρχισε η αποβίβαση βρετανικών στρατευμάτων στην Πελοπόννησο. Στις 12 Οκτωβρίου οι γερμανικές δυνάμεις εγκατέλειψαν την Αθήνα και δύο ημέρες μετά βρετανικές δυνάμεις εισήλθαν στην πρωτεύουσα.
Στις 18 Οκτωβρίου εισήλθε στην Αθήνα η νόμιμη ελληνική κυβέρνηση υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου , σε ατμόσφαιρα εθνικού ενθουσιασμού. Στην κυβέρνηση αυτή ( που ορκίσθηκε 5 ημέρες μετά) , μετείχαν από τις τάξεις του ΕΑΜ έξι υπουργοί , εκ των οποίων ο Πορφυρογένης ως υπουργός Εργασίας και ο Ζεύγος ως υπουργός Γεωργίας ήτα στελέχη του Κ.Κ.Ε.
Η πανηγυρική ατμόσφαιρα της απελευθέρωσης δεν μπορούσε να αποκρύψει τα μεγάλα προβλήματα που παρέμεναν: Η χώρα είχε ερημωθεί και ο λαός πεινούσε. Η κατάσταση ήταν χαώδης. Η κυβέρνηση Παπανδρέου είχε εγκατασταθεί στην Αθήνα , ενώ ο ΕΛΑΣ κυριαρχούσε στο μεγαλύτερο μέρος της χώρας. Το Κ.Κ.Ε. ,αγνοώντας τη Συμφωνία των Ποσοστών , ήλπιζε , ότι τα Σοβιετικά στρατεύματα είχαν σταματήσει μόνο για λίγο στο Βουλγαρικό έδαφος και ότι σύντομα θα εισέβαλαν στην Ελλάδα. Η ηγεσία του ΕΑΜ , ελλιπώς πληροφορημένη , δεν είχε αντιληφθεί , αφενός ότι οι διεθνείς ισορροπίες δεν το ευνοούσαν και αφετέρου ότι ο Τσώρτσιλ προετοίμαζε το έδαφος για σύγκρουση με το ΕΑΜ , καθώς δεν πίστευε ότι μπορούσε να υπάρξει συμβιβαστική λύση.
Τον Οκτώβριο του 1944 , εμφανίστηκε το ζήτημα της διάρθρωσης των στρατιωτικών δυνάμεων στην μεταπολεμική Ελλάδα. Οι αστικές πολιτικές δυνάμεις επεδίωκαν την αποστράτευση του ΕΛΑΣ και τη συγκρότηση Εθνικού Στρατού , με κύριο κορμό του τις Ελληνικές Δυνάμεις της Μέσης Ανατολής και κυρίως την 3η Ορεινή Ταξιαρχία , η οποία έφτασε την Αθήνα στις 9 Νοεμβρίου. Λίγες ημέρες πριν , στις 5 Νοεμβρίου , ο Γεώργιος Παπανδρέου είχε δηλώσει ότι ο ΕΛΑΣ και ο ΕΔΕΣ επρόκειτο να αποστρατευθούν ως τις 10 Δεκεμβρίου. Η άφιξη της 3ης Ορεινής Ταξιαρχίας ανέτρεψε την ισορροπία δυνάμεων , αφού η συγκεκριμένη Μονάδα δεν είχε συμπεριληφθεί στην συμφωνία για διάλυση των ενόπλων τμημάτων. Η Μονάδα αυτή δεν ήταν ένα αντάρτικο Σώμα , αλλά ήταν μία πλήρως αξιόμαχη και εκπαιδευμένη Μονάδα , εξοπλισμένη όπως και κάθε άλλη του Βρετανικού Στρατού και επανδρωμένη από Έλληνες εθνικόφρονες. Το ΕΑΜ , ποτέ δεν θα δεχόταν τη διάλυση του ΕΛΑΣ , χωρίς να υπάρξει πρόβλεψη για την τύχη αυτής της Ταξιαρχίας.
Η απόφαση του Κ.Κ.Ε. να προχωρήσει σε ένοπλη σύγκρουση , με σκοπό να καταλάβει βιαίως την εξουσία στην Ελλάδα , ελήφθη στις 20 Νοεμβρίου του 1944 , πολύ νωρίτερα , πριν ναυαγήσουν οι διαπραγματεύσεις με τον Παπανδρέου στις 28 Νοεμβρίου , πολλώ δε μάλλον στις 3 Δεκεμβρίου , όπως επιστεύετο πρόσφατα.
Εδώ πρέπει να σημειωθεί , ότι από τις αρχές του 1944 , το ΕΑΜ είχε σχηματίσει σημαντική ένοπλη δύναμη στην Αθήνα , ουσιαστικά ανεξάρτητη από το Γενικό Αρχηγείο του ΕΛΑΣ. Αυτή η δύναμη το Α’ Σώμα Στρατού του ΕΛΑΣ , δεν είχε πολλές ομοιότητες με τα αντίστοιχα τμήματα των βουνών. Οι αντάρτες πόλεων , κυκλοφορούσαν με πολιτικά , εργαζόμενοι την ημέρα και πολλοί διέθεταν πλαστές ταυτότητες , κατοικώντας σε περιφερειακές συνοικίες της ευρύτερης περιφέρειας της πρωτεύουσας Καισαριανή , Κοκκινιά , Γούβα , Γκύζη , Περιστέρι κ.α.. Το αξίωμα του ΕΛΑΣ όποιος δεν είναι μαζί μας , είναι εναντίον μας και συνεπώς πρέπει να εξοντωθεί , δεν άφηνε περιθώριο σε άλλους έλληνες πατριώτες να αναπτύξουν ένοπλη δράση , εκτός αυτού. βλέπε : Συνταγματάρχης Ψαρρός και πολλοί άλλοι.
Στις 30 Νοεμβρίου , ανασυστάθηκε η Κεντρική Επιτροπή του ΕΛΑΣ , με έδρα τη Μονή Κλειστών στη Χασιά Αττικής. Ήταν η τελευταία ένδειξη ότι το Κ.Κ.Ε. προετοιμαζόταν για ένοπλη σύγκρουση. Με τη νέα της μορφή απαρτίζονταν από τρείς μόνο ανθρώπους: Τον Σιάντο και τους πρώην Στρατηγούς Μάντακα και Χατζημιχάλη. Σε αυτή την επιτροπή θα υπάκουε από τώρα το Γενικό Στρατηγείο του ΕΛΑΣ Σαράφης και Βελουχιώτης και όχι στον Σκόμπυ , όπως είχε συμφωνηθεί στην Καζέρτα.
Την 1η Δεκεμβρίου του 1944 , συνεδρίασε η κυβέρνηση , με την αποχή των 6 εαμικών υπουργών της , όπου διέταξε την παράδοση της Εθνικής Πολιτοφυλακής του ΕΛΑΣ , στην Εθνοφυλακή της Κυβέρνησης. Φυσικά , η απάντηση του ΕΛΑΣ υπήρξε αρνητική. Μάλιστα , ως επίδειξη δύναμής του το ΕΑΜ ανακοίνωσε ότι θα διοργάνωνε μεγάλο συλλαλητήριο στην Πλατεία Συντάγματος , στις 3 Δεμεμβρίου.
Παρά την απαγόρευση από την κυβέρνηση , το συλλαλητήριο πραγματοποιήθηκε και υπήρξε αιματηρό , αφού οι διαδηλωτές δέχθηκαν πυρά. Αποτέλεσμα ήταν να σκοτωθούν 30 περίπου άτομα και να τραυματισθούν άλλα. Κατά μία εκδοχή , τα αιματηρά επεισόδια ξεκίνησαν όταν μία ομάδα εκ των διαδηλωτών προσπάθησαν να εισέλθουν βιαίως στο κτίριο όπου στεγάζονταν η Αστυνομική Διεύθυνση Αθηνών. Σίγουρα ορισμένοι εξ αυτών ήταν ένοπλοι. Το ποιός άνοιξε πρώτος πυρ δεν είναι για όλους ξεκάθαρο.
Το μόνο ξεκάθαρο είναι , ότι οι νεκροί διαδηλωτές ήταν το καλύτερο δώρο για το Κ.Κ.Ε. , προκειμένου να προχωρήσει στο σχέδιό του , που ήταν η βίαιη κατάληψη της εξουσίας και η μετατροπή της Ελλάδας σε μία χώρα σταλινικού σοβιετικού τύπου. Ο τότε Αρχηγός της Αστυνομίας Πόλεων , Έβερτ , είχε δηλώσει: Δεν υπήρχε σκιά αμφιβολίας , ότι εάν εσυνεχίζετο η ανεκτική στάσις των οργάνων της τάξεως , θα υπήρχε άμεσος κίνδυνος καταλήψεως των νευραλγικών σημείων της πρωτευούσης , τα οποία ευρίσκοντο εις απόστασιν ολίγων μέτρων το εν από το άλλο Αστυνομική Διεύθυνσις , Υπουργείο Εξωτερικών , Υπουργείο Στρατιωτικών , Παλαιά Ανάκτορα.
Αυτό ήταν και το σχέδιο του Κ.Κ.Ε. Ο φόνος ενός Αρχιφύλακα κατά τη προσπάθεια εισόδου διαδηλωτών στην Αστυνομική Διεύθυνση , έδειχνε πως πολλοί εκ των διαδηλωτών , μόνο άοπλοι δεν ήταν. ʼλλοι μιλούν για μία καλοστημένη προβοκάτσια , η οποία είχε σκοπό να βάλει τη χώρα σε περιπέτεια. ʼλλες μαρτυρίες λένε , ότι οι συγκρούσεις άρχισαν όταν ομάδα διαδηλωτών επετέθησαν με χρήση πυροβόλων όπλων και χειροβομβίδας , κατά ισχυρών αστυνομικών δυνάμεων που φρουρούσαν την πρωθυπουργική κατοικία στην Λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας , αριθμός 6. Η μεγάλη σύγκρουση , είχε αρχίσει..
Ο ΕΛΑΣ ξεκίνησε τις μάχες , με το Α’ Σώμα στρατού του , που αποτελείτο περίπου από 6.300 μαχητές. Στη συνέχεια ενισχύθηκε με διάφορες Μονάδες , φτάνοντας περίπου στους 17.800 μαχητές. Οι ελασίτες , εκτός από φορητό οπλισμό διέθεταν και βαρύτερο , όπως πολυβόλα , όλμους και αντιαρματικά πυροβόλα. Από ελληνικής πλευράς συμμετείχαν: οι 2.500 περίπου άνδρες της 3ης Ορεινής Ταξιαρχίας ,αλλά χωρίς βαρύ οπλισμό , 3.000 περίπου άνδρες της Χωροφυλακής , 3.600 της Αστυνομίας Πόλεων , 500 του πολεμικού Ναυτικού , σημαντικές Βρετανικές Δυνάμεις και άλλοι Εθνικοί σχηματισμοί ποικίλης προέλευσης. Ο Ιερός Λόχος κατά την περίοδο των Δεκεμβριανών δεν βρισκόταν στην Αθήνα , αλλά τα Τμήματά του βρισκόταν σε νησιά του Αιγαίου για την εξουδετέρωση γερμανικών θυλάκων αντίστασης.
Στις 4 Δεκεμβρίου , κατά τη διάρκεια δευτέρου συλλαλητηρίου στο Κέντρο των Αθηνών , έγινε επίθεση αναρχοσυμμοριτικών δυνάμεων κατά Ομάδων της Οργάνωσης Χ , του Γεωργίου Γρίβα , στο Θησείο. Η υπεροχή των ελασιτών ήταν συντριπτική αριθμητική και σε οπλισμό. Μετά από έναν επικό αγώνα των αμυνομένων , το Αρχηγείο της Χ τελικά κατελήφθη. Ταυτοχρόνως , ξεκίνησαν λυσσώδεις επιχειρήσεις κατάληψης των Αστυνομικών Τμημάτων Αθήνας και Πειραιά , που είχαν ως αποτέλεσμα ομαδικές σφαγές μετά από ειδεχθή βασανιστήρια των υπερασπιστών τους , όπου οι συμμορίτες κατάφεραν να επικρατήσουν.
Την επόμενη ημέρα , 5 Δεκεμβρίου , το σύνολο σχεδόν των Αστυνομικών Τμημάτων είχε περιέλθει στα χέρια των δυνάμεων του ΕΛΑΣ , με τελευταία να εξουδετερώνονται τα 8ο και 22ο Αστυνομικά Τμήματα , το 2ο στην Πλάκα , το 1ο στη Λέκκα , το 3ο στη Βαλαωρίτου και το 4ο στη Σωκράτους. Κατόπιν ξεκίνησαν επιθέσεις κατά της Γενικής Ασφάλειας στην οδό Πατησίων και κτιρίων στις οποίες στεγάζονταν υπηρεσίες της Χωροφυλακής.
Οι μάχες στην Αθήνα συνεχίζονταν αδιαλείπτως. Στις 6 Δεκεμβρίου , ολόκληρη σχεδόν η πρωτεύουσα βρισκόταν στα χέρια του ΕΛΑΣ. Ελεύθερο είχε μείνει μόνο το κέντρο των Αθηνών , οριζόμενο από το κτιριακό συγκρότημα του Συντάγματος Χωροφυλακής Μακρυγιάννη , το Ζάππειο ραδιοφωνικός σταθμός , τα Παλαιά Ανάκτορα , τον Εθνικό Κήπο , την πλατεία Ρηγίλλης , το ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετάνια και την πλατεία Ομονοίας. Η άμυνα αυτής της περιοχής , βασίζονταν σε δύο σημεία:
αφ’ ενός στη Σχολή Χωροφυλακής στον οδό Μεσογείων και στο συγκρότημα Στρατώνων στο Γουδί και αφ’ ετέρου στο Σύνταγμα Χωροφυλακής Μακρυγιάννη.
Το πρωί της ημέρας αυτής , πραγματοποιήθηκε σφοδρή επίθεση αναρχοσυμμοριτών στο κτίριο του Φρουραρχείου , στην οδό Πιττακού και Θαλού , στο οποίο είχαν καταφύγει 200 αξιωματικοί χωρίς σοβαρό οπλισμό. Ενισχυόμενοι , όμως , από άνδρες της Ομάδος Χ και του ΕΔΕΣ , ύστερα από πολύωρο αγώνα κατόρθωσαν να απωθήσουν τους ελασίτες.
Όμως , δεν είναι δυνατόν να περιγραφούν και να αναλυθούν σε τόσο λίγο χρόνο , ανάλογες περιπτώσεις αγώνων άμυνας γεμάτων με πείσμα και ηρωισμό , που σημειώθηκαν ταυτόχρονα σε όλη την πρωτεύουσα. Ενδεικτικά μόνο σημειώνουμε τις Μάχες: στο Τμήμα Μεταγωγών Χωροφυλακής , στην Ανωτάτη Διοίκηση Στερεάς Ελλάδος και στις Σχολές Χωροφυλακής στο Γουδί , για να αναφερθούμε τώρα στο έπος του Μακρυγιάννη:
Η Μάχη του Μακρυγιάννη , θεωρείται ως το κομβικό σημείο των Δεκεμβριανών. Τόσο από ουσιαστικής πλευράς για την εξέλιξη στην σύγκρουση , όσο και από ηθικής , η σύγκρουση αυτή αναγορεύθηκε δικαίως , ως το σύμβολο της αντίστασης των Εθνικών Δυνάμεων κατά των κομμουνιστών.
Η δύναμη του Συντάγματος Χωροφυλακής Μακρυγιάννη , ήταν στις αρχές Δεκεμβρίου 1.100 άνδρες , αλλά 700 από αυτούς είχαν ήδη αποσπαστεί σε διάφορες θέσεις των Αθηνών. Στις 6 του Δεκέμβρη, στο Στρατόπεδο Μακρυγιάννη παρέμεναν 83 Αξιωματικοί και 429 Οπλίτες , καθώς κάποιοι Αξιωματικοί του Ελληνικού Στρατού , όπως ο Αντισυνταγματάρχης Κωστόπουλος , ο ποίος είχε καταστρώσει και το σχέδιο αμύνης του Συντάγματος. Εναντίον του Συντάγματος Μακρυγιάννη , επρόκειτο να ενεργήσουν Τμήματα του Α’ Σώματος Στρατού του ΕΛΑΣ.
Το κτιριακό συγκρότημα στο οποίο στεγάζονταν το Σύνταγμα Χωροφυλακής Αθηνών , βρισκόταν στην συνοικία Μακρυγιάννη και έφερε το όνομά του αγωνιστή της Επανάστασης του 1821 , Ιωάννη Μακρυγιάννη , καθώς εκεί βρισκόταν κάποτε το σπίτι του.
Η θέση του Συντάγματος , εθεωρείτο εξαιρετικής στρατηγικής σημασίας , διότι από εκεί υπήρχε η δυνατότητα ελέγχου στην περιοχή , από τον λόγο του Φιλοπάππου έως τον λόφο του Αρδηττού , εμποδίζοντας την κίνηση των δυνάμεων του ΕΛΑΣ οι οποίες ευρίσκονταν μεταξύ Υμηττού και Φαλήρου , προς το Κέντρο διαμέσου της Λεωφόρου Συγγρού και των οδών Καλλιρόης Αρδηττού Βασιλίσσης Σοφίας και Διονυσίου Αρεοπαγίτου , όπου έπρεπε να περάσει κάποιος υποχρεωτικά , για να προχωρήσει ως την πλατεία Συντάγματος.
Το βασικό πρόβλημα αμύνης του Συντάγματος , εντοπιζόταν στο γεγονός , ότι αυτό περιστοιχίζονταν από υψηλές πολυκατοικίες , καθώς και από οικίες που εφάπτονταν του περιβόλου του. Συνεπώς , εάν οι συμμορίτες κατελάμβαναν τις πολυκατοικίες , θα δέσποζαν του στρατοπέδου , με αποτέλεσμα να μπορούν να εκτοξεύουν πυρά ακριβείας , χειροβομβίδες και εμπρηστικές βόμβες. Επίσης , τα εφαπτόμενα κτίρια , θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως συγκεκαλυμμένες οδοί διείσδυσης στο στρατόπεδο , με την επίτευξη ανοιγμάτων στους τοίχους που εφάπτονταν της περιβόλου. Για την εξουδετέρωση αυτής της απειλής , ήταν απαραίτητη η κατοχή των σημείων αυτών , ή ο έλεγχός τους με εξωτερικά φυλάκια.
Έτσι , στη πρώτη ζώνη αμύνης , δημιουργήθηκαν 7 τέτοια φυλάκια , με υποφυλάκια , στα οποία διετέθη δύναμη Χωροφυλακής. Τα φυλάκια αυτά , χαρακτηρίσθηκαν ως φυλάκια θανάτου , καθώς ήταν αποκομμένα από το στρατόπεδο και δεν θα υπήρχε η δυνατότητα ενίσχυσης , ή απόσυρσης ανδρών. Ήταν δε τέτοια η πεποίθηση , ότι οι άνδρες αυτών των φυλακίων ήταν ουσιαστικά χαμένοι , ώστε το απόγευμα της 5ης Δεκεμβρίου , η σύζυγος του Διοικητού του 7ου φυλακίου , Μοιράρχου Κωνσταντίνου Παπακώστα , τον επισκέφτηκε διακινδυνεύοντας , για να τον αποχαιρετήσει , διαισθανόμενη τη μοίρα του συζύγου της και των ανδρών του. Πράγματι. Ο Παπακώστας , και σχεδόν όλοι οι άνδρες του , την επομένη ημέρα σκοτώθηκαν.
Η δεύτερη ζώνη αμύνης , περιελάμβανε τα κτίρια του στρατοπέδου που εφάπτοντο του περιβόλου του και είχαν παράθυρα στις γύρω οδούς. Η Τρίτη ζώνη αμύνης ή , έσχατη Ζώνη Αμύνης , περιελάμβανε το τριώροφο Διοικητήριο , στο οποίο είχε τοποθετηθεί η εφεδρεία του Συντάγματος , αποτελούμενη από 100 περίπου άνδρες.
Την νύκτα της 5 προς 6 Δεκεμβρίου , εμφανίσθηκαν οι πρώτοι ανιχνευτές του ΕΛΑΣ. Σταδιακά αναρχοσυμμοριτικές δυνάμεις προωθήθηκαν σε θέσεις γύρω από το στρατόπεδο Μακρυγιάννη. Πλησιάζοντας η ώρα της μάχης , ο Διοικητής του Συντάγματος , Συνταγματάρχης Χωροφυλακής Γεώργιος Σαμουήλ , συγκέντρωσε τους αμυνομένους , εμψυχώνοντάς τους για την αναμέτρηση που θα επακολουθούσε.
Την 05.45’ ώρα πρωινή , άρχισε η επίθεση. Θα χρειαζόταν ώρες ολόκληρες , να περιγράφαμε όλες τις στιγμές της μάχης , την ηρωική αντίσταση και αυτοθυσία των αμυνομένων , την πρώτη ημέρα της επίθεσης. Θα αναφερθούμε μόνο σε μερικά σημεία:
Οι συμμορίτες αντιλαμβάνονταν , ότι για να εκδηλωθεί με επιτυχία γενική επίθεση , κατά του κύριου κτιριακού συγκροτήματος των εγκαταστάσεων του Συντάγματος , έπρεπε να εξουδετερωθούν τα εξωτερικά φυλάκια.
Η δύναμη του 7ου φυλακίου , που είχε εγκατασταθεί σε τετραώροφη πολυκατοικία στην διασταύρωση των οδών Μακρυγιάννη και Χατζηχρήστου , υπέκυψε μετά από 6ωρη μάχη , μέχρις εσχάτων , αποκρούοντας υπέρτατες δυνάμεις με βαρύτερο οπλισμό και μόνο όταν τα πυρομαχικά των ανδρών εξαντλήθηκαν μέχρις τελευταίας σφαίρας. Στο τέλος , ομάδα αναρχοσυμμοριτών , κατάφερε να ανατινάξει την κεντρική είσοδο της πολυκατοικίας με δυναμίτη και αμέσως , μεγάλος όγκος επιτιθεμένων άρχισε να κατακλύζει την πολυκατοικία και να ανεβαίνει τις σκάλες. Μόνο τρείς Χωροφύλακες κατάφεραν να ξεφύγουν , ενώ οι λίγοι επιζώντες , υποβαλλόμενοι σε εξευτελισμούς και βασανιστήρια ,παράδοση στον ελασίτικο όχλο , βγάλσιμο ματιών , κόψιμο μύτης και αυτιών , αυτά δηλαδή που έκαναν παγίως οι κομμουνιστές τότε , σε εκατοντάδες περιπτώσεις , εκτελέσθηκαν την επομένη ημέρα.
Τα ίδια συνέβησαν στα 5ο , 6ο και 4ο φυλάκια της οδού Μητσαίων. Έως τις 5 το απόγευμα , όλα τα εξωτερικά φυλάκια της Νότιας και Δυτικής πλευράς , είχαν εξουδετερωθεί.
Ο βόρειος τομέας , αποδείχθηκε ανθεκτικότερος , όταν ο χειριστής του πολυβόλου του 3ου φυλακίου , Ανθυπασπιστής Σακελάρης , με πυρομαχικά που του προμήθευε ακατάπαυστα ο κουρέας του Συντάγματος , Λεωνίδας Κουσούρης , με κίνδυνο της ζωής του , αναχαίτισε μέχρι του τέλους τους αναρχικούς. Μία ομάδα συμμοριτών που είχε οχυρωθεί στο καταληφθέν 5ο φυλάκιο , με σκοπό να προκαλέσουν καταστροφές με μεγάλες ποσότητες βενζίνης που είχαν μεταφέρει εκεί , τυλίχθηκαν στις φλόγες και απανθρακώθηκαν από τα ίδια υλικά που μετέφεραν , μετά από πυρά πολυβόλων των υπερασπιστών του Μακρυγιάννη.
Στιγμές ηρωισμού και αυταπάρνησης , υπήρξαν αμέτρητες από τους υπερασπιστες , σε διάφορα σημεία της περιμέτρου.
Το βράδυ της πρώτης ημέρας του αγώνα , οι απώλειες του Συντάγματος ήταν 5 Αξιωματικοί και 49 Οπλίτες , ενώ οι απώλειες των συμμοριτών , κατά μία εκτίμηση , υπερέβαιναν τους 500. Οι μάχες συνεχίσθηκαν με αυξανόμενη ένταση τις επόμενες μέρες.
Στις 8 Δεκεμβρίου , οι υπερασπιστές του Μακρυγιάννη , περνώντας στην αντεπίθεση , ανακατέλαβαν μετά από αιφνιδιαστικές επιθέσεις , 2 από τα φυλάκια που είχαν καταληφθεί , συλλαμβάνοντας 50 αναρχικούς και κατάσχοντας σημαντική ποσότητα πολεμοφοδίων.
Στις 9 Δεκεμβρίου , συνεχιζομένου του βομβαρδισμού του Συντάγματος , κατέφτασαν προς ενίσχυση των συμμοριτών 500 άνδρες του 6ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ Κορίνθου. Αυτή η αντάρτικη δύναμη , παρέλασε έφιππη από τις γειτονιές της περιοχής , επιδεικνύοντας μεγάλα μαχαίρια , με τα οποία , όπως έλεγαν , θα κατέσφαζαν τους εχθρούς του λαού.
Τα ξημερώματα της 10ης Δεκεμβρίου , οι συμμορίτες εξαπέλυσαν εκατοντάδες οβίδες κατά του Συντάγματος , χρησιμοποιώντας ορειβατικά πυροβόλα και όλμους. Σε γενική επίθεση που επακολούθησε , με κύριο Σώμα εφόδου το 6ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ , έγινε προσπάθεια διείσδυσης από τα ρήγματα του μαντρότοιχου που είχαν ανοιχθεί από τις οβίδες , με ρίψη χειροβομβίδων και εμπρηστικών βομβών. Και πάλι , η σθεναρή αντίσταση των ηρωικών μαχητών του Μακρυγιάννη , υπήρξε αποτελεσματική. Εκείνη την ημέρα , στον αγώνα του Συντάγματος , συμμετείχαν και 8 βρετανικά αεροσκάφη , τα οποία προσέβαλαν θέσεις των συμμοριτών , μεταξύ του Παναθηναϊκού Σταδίου και του κολυμβητηρίου.
Οι αλλεπάλληλες επιθέσεις των εκατοντάδων συμμοριτών , που εφορμούσαν μαζικά , συνεχίσθηκαν μέχρι το βράδυ και σε κάθε απόπειρα εισβολής , ανατίναζαν σημεία του μαντρότοιχου. Τρία Βρετανικά τεθωρακισμένα που επενέβησαν , βοήθησαν στην άνιση μάχη , ενώ 15 Βρετανοί αλεξιπτωτιστές , κάτω από ισχυρή κάλυψη πυρών από τους υπερασπιστές του Μακρυγιάννη , κατάφεραν να ναρκοθετήσουν ένα μεγάλο ρήγμα του μαντρότοιχου.
Την 11η Δεκεμβρίου , οι μαζικές επιθέσει των αναρχικών , συνεχίστηκαν με την ίδια ένταση , αλλά όλες αποκρούστηκαν με άφταστο ηρωισμό και αυτοθυσία. Στις 12 Δεκεμβρίου , οι επιθέσεις ατόνησαν. Ουσιαστικά η Μάχη του Μακρυγιάννη τερματίστηκε , καθώς από την επομένη οι υπερασπιστές του Συντάγματος θα περνούσαν στην αντεπίθεση.
Στις 15 Δεκεμβρίου , τριάντα άνδρες της Χωροφυλακής του Συντάγματος , συνενώθηκαν με Βρετανικά Τμήματα και διεξήγαγαν εκκαθαριστικές επιχειρήσεις κατά μήκος της οδού Διονυσίου Αρεοπαγίτου , μέχρι το Κουκάκι. Τουλάχιστον 100 αντάρτες συνελήφθησαν , ενώ ομάδα 15 Χωροφυλάκων εκδίωξε ομάδα ελασιτών που κατείχε κτίρια κοντά στο 1ο φυλάκιο. Η αντεπίθεση συνεχίστηκε.
Στις 21 Δεκεμβρίου , οι Πατριωτικές-Εθνικές δυνάμεις και οι Βρετανοί , είχαν υπό τον έλεγχό τους σχεδόν το σύνολο της πόλης.
Κατά την επική Μάχη του Συντάγματος Χωροφυλακής Μακρυγιάννη , εφονεύθησαν:
13 Αξιωματικοί ,
1 Ανθυπασπιστής και
56 Οπλίτες.
Δεδομένου , όμως του ότι , πολλοί Αξιωματικοί και Οπλίτες του Συντάγματος , είχαν σταλεί να συνδράμουν και σε άλλα σημεία στην άμυνα της πρωτεύσας , οι συνολικές απώλειες του Συντάγματος ήταν:
13 Αξιωματικοί ,
3 Ανθυπασπιστές και
142 Οπλίτες.
Η ηγεσία του Κ.Κ.Ε. , μάταια περίμενε να εκδηλωθεί ενεργά η υποστήριξη της Σοβιετικής Ένωσης. Η άποψη του Στάλιν όταν ήδη είχαν κριθεί τα πράγματα , η οποία έγινε γνωστή μόνο στις 16 Ιανουαρίου , ήταν ότι: ήταν ένα μεγάλο λάθος των Ελλήνων συντρόφων, .αλλά η άποψη , ήρθε πολύ αργά. Είναι χαρακτηριστικό μάλιστα , ότι σε όλο αυτό το διάστημα των εχθροπραξιών , ο ραδιοφωνικός σταθμός της Μόσχας , δεν είχε αφιερώσει ούτε μία φράση για τον αγώνα των συντρόφων , ενώ , ο Σοβιετικός απεσταλμένος στην Αθήνα Συνταγματάρχης Ποπώφ , παρακολουθούσε τις εξελίξεις απρόσιτος , από το ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετάνια.
και φτάνουμε στο σήμερα.
Σήμερα: οι αριστεροί και τα φερέφωνά τους , δεν απολογούνται για τα τρομερά εγκλήματα που διέπραξαν οι ηγεσίες τους την εποχή εκείνη , αλλά αντίθετα , εξαπολύουν μία άριστα μεθοδευμένη προπαγάνδα , για να δικαιολογήσουν την αντεθνική τους δράση. Αποσιωπούν , διαστρεβλώνουν τα πραγματικά γεγονότα , παραποιούν και διαστρέφουν την ιστορία. Μιλούν για μεγαλειώδη αντίσταση κατά του φασισμού , ενώ αποκρύπτουν τα σχέδιά τους , που ήταν η ένοπλη επανάσταση και η βίαιη κατάληψη της εξουσίας.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ:
Πρώτον: Είναι βέβαιο , ότι οι μαχητές του Μακρυγιάννη και των άλλων φρουρών των Αθηνών , θυσιάσθηκαν , έχοντας πλήρη συνείδηση του μεγάλου διακυβεύματος από την εξέλιξη αυτής της σύγκρουσης. Διότι γνώριζαν καλά , ότι εάν έπεφτε η Αθήνα , η Ελλάδα με τις αξίες της και τις αρχές της και με τον αθάνατο Ελληνοχριστιανικό πολιτισμό , θα αποτελούσε παρελθόν.
Δεύτερον: Η απόδειξη , ότι το Κ.Κ.Ε. αποσκοπούσε στην κατάληψη της εξουσίας δια της βίας , υπάρχει στα απομνημονεύματα του Γιάννη Ιωαννίδη και στα επιχειρησιακά σχέδια του Θεόδωρου Μακρίδη , για την κατάληψη της Αθήνας , που εκπονήθηκαν ήδη από το 1943. Το ότι η πολύνεκρη διαδήλωση της 3ης Δεκεμβρίου , ήταν η αιτία της ,δήθεν, αυθόρμητης λαϊκής εξέγερσης , η οποία οδήγησε κατ’ αρχάς στην κατάληψη Αστυνομικών Τμημάτων και εν συνεχεία στην κλιμάκωση των εξελίξεων , αυτό , φυσικά , είναι ένας μύθος. Επρόκειτο για ένα καλοσχεδιασμένο σχέδιο του Κ.Κ.Ε. για κατάληψη της εξουσίας , που ναι μεν , τελικά , δεν πέτυχε , αλλά έβαλε την Πατρίδα μας σε μία πολυαίμακτη δοκιμασία για πέντε χρόνια , όπου οι επιπτώσεις των δεινών που συσσωρεύτηκαν , συνεχίσθηκαν για πολλές δεκαετίες.
Τέλος , η Πολιτεία , σε αναγνώριση της πολεμικής αρετής που επέδειξαν οι άνδρες του Συντάγματος Χωροφυλακής Μακρυγιάννη , στη Μάχη των Αθηνών , τους έκανε την ύψιστη τιμή , να τους εμπιστευθεί Πολεμική Σημαία , την οποία έχουν τα Συντάγματα Πεζικού του Στρατού..
Σας ευχαριστώ πολύ.
Τιμή σε εκείνους που στη ζωή τους όρισαν , να φυλάττουν Θερμοπύλες -
Αιωνία η Μνήμη των μαχητών.
Ζήτω η Ελλάς.
Αιωνία η Μνήμη των μαχητών.
Ζήτω η Ελλάς.
Αθήνα , 4 Δεκεμβρίου 2016
Χρήστος Ι. Κονταρίδης
Αντιστράτηγος Αστυνομίας ε.α.
και του προέδρου του Δ.Σ. της Ένωσης Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού (Ε.Α.Α.Σ.) Υποστρατήγου ε.α. κ. Ευαγγέλου Δανιά , για τη σημασία του εορτασμού αυτής της επετείου. Ακολούθησε προσκλητήριο νεκρών, τήρηση ενός λεπτού σιγής και κατάθεση στεφάνων στο Μνημείο των Πεσόντων ανδρών του Στρατού και της Χωροφυλακής, που τις δύσκολες ημέρες εκείνες προσέφεραν τη ζωή τους στην Πατρίδα << φυλάσσοντας Θερμοπύλες >>. Η εκδήλωση επερατώθη με τον Εθνικό μας ύμνο.
Χρήστος Ι. Κονταρίδης
Αντιστράτηγος Αστυνομίας ε.α.
και του προέδρου του Δ.Σ. της Ένωσης Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού (Ε.Α.Α.Σ.) Υποστρατήγου ε.α. κ. Ευαγγέλου Δανιά , για τη σημασία του εορτασμού αυτής της επετείου. Ακολούθησε προσκλητήριο νεκρών, τήρηση ενός λεπτού σιγής και κατάθεση στεφάνων στο Μνημείο των Πεσόντων ανδρών του Στρατού και της Χωροφυλακής, που τις δύσκολες ημέρες εκείνες προσέφεραν τη ζωή τους στην Πατρίδα << φυλάσσοντας Θερμοπύλες >>. Η εκδήλωση επερατώθη με τον Εθνικό μας ύμνο.
ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΣΤΕΦΑΝΩΝ
Την 4 Δεκεμβρίου 2016
1. Για την Πανελλήνια Ομοσπονδία Αποστράτων Αξιωματικών Σωμάτων Ασφαλείας ο Πρόεδρος αυτού ο κ. ΧΡΙΣΤΑΚΟΠΟΥΛΟΣ Ευάγγελος Υποστράτηγος ε.α.
2. Για τον Σύνδεσμό Αποστράτων Αστυνομικών Αθηνών ο Πρόεδρος αυτού Κος ΚΟΝΤΑΡΙΔΗΣ Χρήστος Αντιστράτηγος ε.α.
3. Για την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ εκ μέρους του Αρχηγού Νίκου ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΥ ο Βουλευτής Κος Ηλίας ΚΑΣΙΔΙΑΡΗΣ
4. Για την Ένωση Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού ο Πρόεδρος Κος ΔΑΝΙΑΣ Ευάγγελος Υποστράτηγος
5. Για τον Σύνδεσμο Αποστράτων Αξιωματικών – Υπαξιωματικών ( ΣΜΥ)
6. Για την Ένωση Αποστράτων Αξιωματικών Ναυτικού ο Αντιπλοίαρχος Κος Στέργιος ΠΑΠΑΔΑΣ
7. Για την Ένωση Αποστράτων Αξιωματικών Αεροπορίας ο Αντιπτέραρχος Κος Σπύρος ΚΑΒΟΥΡΗΣ
8. Για την Πανελλήνια Ένωση Αποστράτων Αξιωματικών πρώην Αστυν. Πόλεων ο Πρόεδρος Αντιστράτηγος Κος ΠΑΠΑΕΥΘΥΜΙΟΥ Ηλίας
9. Για την Ένωση Αποστράτων ΕΚΑΜ ο Πρόεδρος Κος ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ Θεόδωρος
10. Για την Σύνδεσμο Αποστράτων Χωροφυλακής – Ελληνικής Αστυνομίας Ν. Θεσσαλονίκης οΑ Αντιστράτηγος Κος ΤΣΙΒΙΚΗΣ Ηλίας
11. Για τον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Πολεμιστών Ριμινιτών - Ιερολοχιτών ο Κος ΜΟΝΟΓΥΙΟΣ.
12. Για την Ομοσπονδία Αγωνιστών Εθνικής Αντιστάσεως 1941 – 1945 (ΠΑΟ) ο Κος ΒΟΥΛΓΑΡΟΠΟΥΛΟΣ Διονύσιος
13. Για τον Σύνδεσμο Εθνικής Ενότητας ο Κος ΒΑΛΑΣΙΔΗΣ Δημήτριος (Συνταγματάρχης ε.α. γιός του υπερασπιστού του Συντάγματος Μακρυγιάννη χωρ/κα ΒΑΛΑΣΙΔΗ Μιλτιάδη)
14. Για τον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Αγωνιστών Εθνικής Αντιστάσεως Ε.Ο.Ε.Α. (ΕΔΕΣ – Ν. ΖΕΡΒΑΣ) ο Γεν. Γραμματέας κος ΓΕΡΟΓΙΑΝΝΗΣ Δημήτριος
15. Για την νεολαία ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ (ΑΣΒΕΣΤΗ ΕΘΝΙΚΗ ΦΛΟΓΑ - Ν. ΖΕΡΒΑΣ) ο ΦΕΚΚΑΣ Μιχαήλ.
16. Για την Εθνική Αντιστασιακή Οργάνωση "Χ" ο κος ΧΑΜΟΔΡΑΚΑΣ Φάνης
17. Για τις εκδόσεις «ΠΕΛΑΣΓΟΣ» ο κος ΓΙΑΝΝΑΚΕΝΑΣ Ιωάννης
18. Για τον ΛΑΙΚΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟ η Κα Μαρία ΚΩΣΤΟΥΛΑ – Πολιτευτής
19. Για τον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Συνταξιούχων Πρώην Αστυνομίας Πόλεων ο Κος ΛΙΟΝΤΑΣ ʼγγελος
20. Για την Ένωση Αγωνιστών Εθνικής Αντιστάσεως 1941-1944 ΕΔΕΣ η Γεν Γραμματέας κα ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΑΚΗ Ροδάνθη
21. Για την Ένωση Λαϊκή Πατριωτική Ένωση ο Πρόεδρος Κος ΡΗΓΑΣ Χρήστος
22. Για την Νέα Δεξιά ο Πρόεδρος Κος ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗΣ Φαϊλος
23. Για τη Λέσχη Καταδρομέων – Ιερολοχιτών ο Πρόεδρος Κος Φιλόσοφος Γεώργιος έφεδρος Αξιωματικός μέλος του Δ.Σ. της Λέσχης
24. Για τον Πολιτιστικό Σύλλογο ΛΑΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ΑΤΤΙΚΗΣ ο Πρόεδρος κος ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ Σπυρίδων
25. Για την ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΕΘΝΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΒΕΟ ο πρόεδρός τους
26. Βασιλική Ένωση ΑΓΙΑ ΒΑΡΒΑΡΑ
Περισσότερα πατήστε εδώ :www.sapasa.gr/%CE%B5%CE%BF%CF%81%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-72%CE%B1%CF%82-%CE%B5%CF%80%CE%B5%CF%84%CE%B5%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BC%CE%AC%CF%87%CE%B7%CF%82-%CF%84%CE%BF/