Το προσκύνημα στη Σχολή Χωροφυλακής Ρόδου

Εκκλησιάστηκα την ημέρα των Χριστουγέννων στον Ιερό Ναό Αγίας Ειρήνης που ανήγειρε ο αείμνηστος τέως Υπαρχηγός Χωροφυλακής κ. ΠΟΡΙΚΟΣ . Ένοιωθα δίπλα  μου συνέχεια όλους τους συναδέλφους μου, τον Αρίστο, τον Ανδρέα, τον Θανάση και όλους τους άλλους. Ζούσα νοερά, όλες τις καλές και ευχάριστες στιγμές του Δόκιμου Χωροφύλακα και Υπαξιωματικού. Ακόμα και μέσα στην εκκλησούλα που βρίσκεται  στο προαύλιο κατά την θεία λειτουργία η συγκίνησή μου ήταν φανερά έκδηλη. Σε κάποιες στιγμές νόμιζα ότι βρίσκομαι παρατεταγμένος σε τριάδες, μέσα στην εκκλησία, κάτω στην παραλία στον ¨ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟ¨ εκεί που εκκλησιαζόμασταν, όλη η Σχολή κάθε Κυριακή.

 -Γρήγορα όμως ξύπνησα από τις καλές νοσταλγικές σκέψεις μου και συνειδητοποιούσα, ότι καθόμουνα σ’ένα ξύλινο στασίδι, μονός και κουρασμένος από τα χρόνια και τις αναμνήσεις.

 - Μετά το τέλος της Θείας λειτουργίας, όταν πήγα να πάρω το αντίδωρο ο Παπάς κοίταξε επίμονα στα βουρκωμένα και πρησμένα μάτια και με ρώτησε ¨Ποιος είσαι ξένε και γιατί  …….¨ Του είπα είμαι προσκυνητής  και ήλθα από πολύ μακριά να προσκυνήσω μετά από μισό αιώνα  τον Ιερό Χώρο της αγαπημένης μου Σχολής. Κατάλαβε, έσκυψε με φίλησε και με βαθειά συγκίνηση μου ευχήθηκε ¨ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ¨ και ψιθύρισε, ¨Ο Θεός να σε βοηθήσει να ξαναρθείς¨. 

 - Ο χρόνος μετρούσε και εγώ έπρεπε να φύγω. Κατευθύνθηκα στην έξοδο προς την Νοτιοδυτική μεριά όπου βρίσκεται ακόμα η σιδερένια αμπάρα και πήρα το δρομάκο για το κέντρο της πόλης. 

 - Πριν χαθεί από τα μάτια μου το μεγάλο κτίριο, γύρισα και έριξα μια τελευταία ματιά και τότε, σα να  είδα το παράθυρο του δευτέρου ορόφου εκεί που ήταν και ο θάλαμος μου, να ανοίγει και μια σκιά, μια φιγούρα Δοκίμου να κοιτάζει προς το μέρος μου, να κουνάει το χέρι, λες και με αποχαιρετούσε. 

 - Η βαθιά συγκίνηση με είχε συνεπάρει , τα μάτια μου ήταν ακόμα θολά και βουρκωμένα , βρισκόμουνα σε άλλο χρόνο, μισό αιώνα πίσω. Σήκωσα και εγώ το χέρι μου και χαιρετούσα. Αποχαιρετούσα τον καλό συνάδελφο και φίλο. ¨ποιος να ήταν άραγε¨.

Ξύπνησα από το όνειρο και την οπτασία, από ένα ευγενικό σκούντημα της γυναίκας μου ¨έλα μου είπε, πάμε  έτσι είναι η ζωή …..¨. Πήρα το δρόμο της επιστροφής , ίσως για τελευταία φορά, κουβαλώντας όμως μέσα μου, μνήμες και αναμνήσεις που είχαν πλημμυρίσει όλο μου το είναι.

 - Θα ήθελα τούτη τη στιγμή, να στείλω σ’ όλους τους συναδέλφους μου των περιόδων εκείνων, τους εγκάρδιους χαιρετισμούς μου και να τους ευχηθώ ¨Ειρηνικά και ανώδυνα τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής¨. 

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ

 - Σήμερα η σχολή λειτουργεί ως Παιδαγωγική Ακαδημία, και στεγάζεται το Υπουργείο πολιτισμού. 

 - Από τον περιβάλλοντα χώρο δεν λείπουν τα πάσης φύσεως σκουπίδια, οι αφισοκολλήσεις και τα πολιτικά συνθήματα που επιβαρύνουν τον ήδη ρυπαρό χώρο.

 

ΤΣΙΛΙΚΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ

ΑΝΘ/ΣΤΗΣ ΧΩΡΟΦΥΛΑΚΗΣ
Η φωτογραφία είναι απο το αρχείο του συντάκτη σειρα 1962 ΠΣΟΧ Ρόδου